Η φίλη Βανέσσα που κάνει τη μετάφραση από το blog του Fran μου γράφει:
“Ο φιλος μας αλλαζει σιγα σιγα, γινεται πιο ευαισθητος και ποιητικος, πραγματικα το Πακισταν τον μαγεψε , τα κειμενα του ειναι γεματα ορθρογραφικα λαθη και για πρωτη φορα ξεχασε να ευχαριστησει τους φιλους του, εκλεισε μονο με μια ευχη για το Πακισταν.
Σκεφτομαι ολους αυτους, που πριν ξεκινησει το ταξιδι του, θα τον ειπαν ρομαντικο και ανωριμο και θα γελασαν μαζι του. Ποιος γελαει τωρα???”
—
Πακιστάν !!! ¨Ο τελευταίος Ταλιμπάν¨ (12/02/09)
Εμπνευσμένος από την ταινία ¨Ο τελευταίος σαμουράι¨, έτσι έφτασα στο Πακιστάν. Όπως βλέπετε στην Φώτο δεν βρήκα άλογο, ήθελαν να μου δώσουν καμήλα … μου φαινόταν όμως πολύ ξενέρωτο, το μόνο που βρήκα ήταν ένα ξύλινο μαχαίρι που μου έδωσε ένας Ιρανός .
Μπήκα στην χώρα από την Zahedan ,τα τελευταία 80 km έπρεπε να τα διασχίσω στα κρυφά γιατί η αστυνομία δεν με άφηνε να συνεχίσω μόνος μου.
Στο Πακιστάν κατάλαβα την φτώχεια σε σχέση με το Ιράν. Στην Taftan με συμβούλεψαν να συνεχίσω με λεωφορείο μέχρι την Quetta (εδώ βρίσκομαι τώρα) , μια πόλη ολοκληρωτικά οπλισμένη γιατί θέλει ανεξαρτησία.
Χτες το βράδυ γνώρισα τον Nasho, του ζήτησα βοήθεια και αποδείχθηκε φοβερός , άλλη μια όμορφη συνάντηση με βαθιές συζητήσεις και όνειρα. Αύριο πάω στη Μultan (500km από Ινδία) με τρένο . Δεν θέλω να κρύβομαι και είναι ο μόνος τρόπος να πάω αν θέλω το ποδήλατο μου. Από εκεί θα ποδηλατήσω ως την Ινδία.
Άλλη μια φορά σας ευχαριστώ, περνάω τέλεια διαβάζοντας τα σχόλια σας. Όλοι μαζί κάνουμε μια μεγάλη ομάδα και θα φτάσουμε εκεί που πρέπει να πάμε….
Αντίο Πακιστάν (06/03/09)
Εδώ είμαι πάλι , μένω στο σπίτι του γραμματέα της πρεσβείας της Αργεντινής στο Πακιστάν Eduardo Bustamente της γυναίκας του Carolina και του Francisquito που δεν έχει γεννηθεί ακόμα αλλά χωρίς αμφιβολία η παρουσία του είναι έντονη.
Κατάφερα να πάρω τα 3 kg που έχασα γιατί δεν έβρισκα νερό κ τροφή. Με πήγαν στο νοσοκομείο για εξετάσεις . Χάρη σε αυτούς είχα την ευκαιρία να δώσω μια διάλεξη στο πανεπιστήμιο, μια εμπειρία πολύ ενδιαφέρουσα. Έδωσα και μια συνέντευξη, αν δημοσιευτεί θα σας ενημερώσω. Οργάνωσαν και ένα δείπνο με φίλους και διπλωμάτες στο οποίο έπαιξα didgeridoo και μου έδωσαν και 200 πράσινα !!!!! Έχετε στο μυαλό σας ότι διέσχισα την χώρα με μόνο 9ευρώ!!!! Πρέπει να επισημάνω ότι το ότι μιλάω ισπανικά είναι επίσης ένα δώρο. Είμαστε επιτέλους καθαροί ,το ποδήλατο μου κ εγώ και τα ρούχα μου άλλαξαν χρώμα. Το πιο φοβερό όμως είναι τα 5kg βότανο Μate !!!!!!!
To Πακιστάν αξίζει μερικές γραμμές, πιστεύω ότι το ότι δεν είναι τουριστικό κάνει τις επισκέψεις πιο ενδιαφέρουσες . Όταν μπήκα στην χώρα μου έδωσαν καινούργιο όνομα Abdula ( άνθρωπος του Θεού ). Είμαι πεπεισμένος ότι στον δρόμο του Πακιστάν θα συναντήσετε την αντανάκλαση του εαυτού σας , αν κουβαλάτε φόβους και προβλήματα αυτά θα συναντήσετε, αν φέρετε πίστη και αγάπη αυτό θα συναντήσετε. Αυτό έκανα κάθε στιγμή που έζησα εδώ . Έζησα μαζί τους , έγινα ένας από αυτούς , σαν να γνωριζόμαστε από πάντα Δεν έχουμε τις ίδιες λέξεις αλλά μιλάμε την ίδια γλώσσα . Είναι χωριά μικρά κ ταπεινά και οι ίδιοι είναι κοντά στον Θεό τους , ποτέ κανείς δεν με ρώτησε ούτε ποιος είμαι ούτε από που έρχομαι , την ιστορία μου, τους στόχους μου. Οι συναντήσεις είναι μαγικές , τα βλέμματα καθαρά , άνθρωποι που γελούν και κλαίνε σαν μεγάλα παιδιά , είναι ένα παιχνίδι γι αυτούς , ένα παιχνίδι που δεν μαθαίνετε , όλοι το ξέρουμε από μικροί και μπορούμε να το κρατήσουμε για πάντα αν δεν αφήσουμε να μας το πάρουν….
Οι οικογένειες είναι πολυάριθμες και αυτό κάνει τις ζωές τους πιο χαρούμενες παιδικές κ αγνές…
Υπήρξαν στιγμές ,προσωπικές , πολύ σκληρές. Για όσους δεν το ξέρουν ο μπαμπάς μου έκανε εγχείρηση, το να είσαι μόνος σου, εσύ κ το πετάλι σου , κάνει τα συναισθήματα πιο δυνατά . Ευτυχώς τώρα είναι καλά.
Εύχομαι το καλύτερο σε αυτήν την χώρα , τους ανθρώπους της , την κουλτούρα κ τα παιδιά της . Εύχομαι να κρατήσουν την μαγεία τους για πάντα.
