αυτό το Σάββατο στις 17:30 στην κεντρική πλατεία Τρικάλων.
περισσότερα θα βρείς στους Ποδηλάτες Τρικάλων εδώ.
αυτό το Σάββατο στις 17:30 στην κεντρική πλατεία Τρικάλων.
περισσότερα θα βρείς στους Ποδηλάτες Τρικάλων εδώ.
ήταν αυτή η Παρασκευή.
Στις 12:15, πριν ξεκινήσω για το κέντρο και το γραφείο ενός φίλου-επιχειρηματία, με παίρνει ο ίδιος τηλέφωνο. “ΕΠΕΙΓΟΝ πνίγομαι, σε παρακαλώ πάρε τους φίλους σου τους ποδηλάτες, έχω σε μια εταιρεία στη Μεταμόρφωση ένα φάκελο που πρέπει να έχω στα χέρια μου μέσα σε 1 ώρα και 30 λεπτά, για να πάω να τον παραδώσω, μπορούν;” Πήρα λοιπόν την Bondex τους εξήγησα το επείγον της κατάστασης και δέχτηκαν την πρόκληση με ευχαρίστηση. Στις 13:05, αφού έκανα μια στάση σε κάτι φίλους έφτασα στο γραφείο του φίλου και τον βρήκα σε αγχωμένη κατάσταση.
“Δεν έχει έρθει κανείς!” μου λέει.
“Ηρέμησε, θέλεις να τους πάρω τηλέφωνο;”
“Όχι, θα πάρω την εταιρεία να δω αν πήγαν”
Παίρνει και του λένε ότι έχουν φύγει στις 13:05. Ηρεμεί λίγο, αλλά τα λεπτά περνούσαν. 13:30 χτυπά το κουδούνι και του λέω,
“Μονο η Bondex μπορεί” και βλέπω τον Αιγαία να μπαίνει μέσα τίγκα στον ιδρώτα, με ποδηλατικό feeling αλά alleycat. Μεταμόρφωση-Ομόνοια 25 λεπτά εν ώρα αιχμής. Ο φίλος παίρνει το φάκελο ευχαριστεί τον Αιγαία 2-3 φορές και φεύγει.
Έχετε κάποιο ζήτημα ζωής ή θανάτου; Επείγεστε; Ένα τηλέφωνο στην Bondex και το πρόβλημα λύθηκε!
Αφού έκατσα λίγο με τον Αιγαία στην Κοτζιά με χαιρέτησε λόγω νέας κλήσης και εγώ με τη σειρά μου πήρα τηλέφωνο για πάω να δω ένα φίλο κοντά στην ΑΣΟΕ στην Συγγρού. Θα πιούμε μια μπύρα για καύσιμο λέω και αργά το μεσημέρι θα είμαι πίσω. Φτάνω εκεί τον παίρνω τηλέφωνο και μου λέει έλα κάτω, έξω από το Ωνάσειο. Κατηφορίζω, τον βρίσκω και δεν ήταν σε πολύ καλή κατάσταση. Άγχος, στρες τον οδήγησαν σε κάτι σαν σκοτοδίνη. Πάμε να περπατήσουμε μου λέει. Δεν περνάει ένα λεπτό και μου λέει να πάμε για μπύρα. Ρε φίλε, δεν κάνει να πιεις τώρα του λέω. Σώπα ρε, μου λέει. Όπως κάνουμε τον κύκλο του Ωνάσειου βλέπω μια ψαροταβέρνα, “Είσαι να βάλουμε ένα γαυράκι στη σέντρα;” του λέω. “Μέσα είμαι, αλλά θα πιούμε τσίπουρο”. Καθόμαστε λοιπόν και μετά από 10 λεπτά πιάνει βροχή. Μετά από κάνα 15λεπτο ο φίλος είχε ζωντανέψει για τα καλά και συζητούσαμε για την αγορά που θέλει να κάνει, ποδήλατο φυσικά. Περιμέναμε, περιμέναμε, πίναμε το ένα τσίπουρο μετά το άλλο, περιμένοντας τη βροχή να σταματήσει, αλλά τίποτα.
Εγώ με το Allez, ο φίλος με μηχανάκι. Κάποια στιγμή μαλάκωσε η βροχή φορέσαμε αδιάβροχα και την κάναμε. Χωρίσαμε στην διαδρομή κι εγώ έστριψα κάτω από μια γέφυρα για να κόψω τη διαδρομή μου για Ηλιούπολη μέσα από Ν.Σμύρνη. Καπνοί από τσίπουρα έβγαιναν μέσα από κάθε μου ανάσα. Φεύγει το αλκοόλ έλεγα, αλλά πως θα την παλέψω; Καβαλώντας την πλατεία της Ν.Σμύρνης πάλευα να κρατηθώ πάνω στο ποδήλατο, αφού το πλακώστρωτο σε συνδυασμό με την βροχή ήταν πολύ επικίνδυνο για το πίσω λάστιχο. Με σταματάει η φίλη μου η Μαρία που μόλις σχόλασε. Ευκαιρία για μια ανάσα. Κάθομαστε 5 λεπτά τα λέμε και συνεχίζω το δρόμο της επιστροφής, με το μυαλό μου να είναι στην οδό Αιγαίου και πως θα ανέβω την πρώτη ανηφόρα της. Τελικά τα κατάφερα και αργά το απόγευμα ήμουν σπίτι.
Τι μέρα και αυτή.
Ναι, σε εσάς τους 85 περίπου απευθύνομαι. Τους τελευταίους μήνες έχω κουραστεί με το ποδήλατο και λέω να το αφήσω. Επιστροφή στο ΙΧ λοιπόν και αλλαγή πλεύσης του blog…
Εντάξει, μια πλακίτσα έκανα. Όπως φαίνεται το ποδήλατο μου έχει αλλάξει τη ζωή τελείως τα τελευταία χρόνια (προς το καλύτερο πάντα), με τελευταία επίπτωση τη δημιουργία ποδηλατικού online καταστήματος, με τη βοήθεια του κοριτσιού βέβαια.
Κυκλοφορώντας καθημερινά στους δρόμους της πόλης με το ποδήλατο, έψαχνα πάντα για αξεσουάρ που θα μπορούσαν να με βοηθήσουν στην καθημερινότητα μου. Φυσικά δεν έβρισκα σχεδόν τίποτα που να απευθύνεται στον ποδηλάτη πόλης, με τον κατάλληλο σχεδιασμό και πρακτικότητα. Από πολύ νωρίς, λοιπόν, ψάχνοντας στο διαδίκτυο άρχισα να προμηθεύομαι αξεσουάρ από το εξωτερικό. Κάποια στιγμή κουράστηκα και αποφάσισα πριν από 7 μήνες περίπου να φέρω αυτά τα προϊόντα στην Ελλάδα.
Τους τελευταίους αυτούς μήνες εργάζομαι ακόμη και στον ύπνο μου για να βρω τα κατάλληλα προϊόντα υψηλών απαιτήσεων και πιστεύω πως τα έχω καταφέρει εν μέρει. Κάπου εδώ ήρθε η ώρα, λοιπόν, μαζί με Roadmovie girl να σας παρουσιάσουμε το online shop Cycle Lovers (το οποίο θα είναι σε λίγες ημέρες κοντά σας).
Ένα online κατάστημα με αξεσουάρ, ρουχισμό και τσάντες για τον καθημερινό ποδηλάτη. Φυσικά είμαι πολύ ενθουσιασμένος με όλα τα προϊόντα που κρατιέμαι να μην τα πάρω για εμένα. Το μπάτζετ δεν είναι και τρελό για να αρχίσουμε διαφημίσεις δεξιά και αριστερά, οπότε αυτό που θα ‘θελα από εσάς, μιας και κάποια χρόνια τώρα σας διασκεδάζω, είναι να μας προτείνετε στους φίλους και τις φίλες σας.
Το roadmovie φυσικά δεν σταματάει εδώ, θα συνεχίσει να προωθεί όσο μπορεί την ποδηλασία στην πόλη, όπως προσπαθούσε πάντα.
Cycle Lovers online shop (σε λίγες ημέρες κοντά σας) / Cycle Lovers blog / Facebook & Twitter
Καλές βόλτες.
Το αγαπημένο μου event επιστρέφει. Δυστυχώς όμως έχουμε προγραμματίσει για αυτό το ΣΚ και δεν θα καταφέρουμε να παρευρεθούμε. Φυσικά η διοργάνωση του event θέλει πολλή δουλειά και αξίζει συγχαρητήρια, αλλά λίγο πιο νωρίς να το μαθαίνουμε θα είναι καλά.
EMERGENCY EXIT ATHENS
ΚΥΡΙΑΚΗ 29 ΜΑΪΟΥ 2011
11:00 – 19:00
ΠΡΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ
Πάρκο Ελευθερίας, άγαλμα Ελ. Βενιζέλου, δίπλα στο Μέγαρο Μουσικής, 11:00 (το πρωί)
Τα EMERGENCY EXIT ATHENS είναι μια σειρά από συμμετοχικά events και σκοπός τους είναι η χαρτογράφηση και ανάδειξη της Αττικής γης πριν την καταστροφή της από το μοντερνιστικό τσιμεντοπάρτυ. Οι τοποθεσίες, που επιλέγουμε είναι χώροι αναλλοίωτοι στο χρόνο, με ιδιαίτερο χαρακτήρα, διαμορφωμένοι μέσα από φυσικές, ιστορικές και συμβιωτικές διαδικασίες. Δεν είναι τυποποιημένα αστικά πάρκα κρατικής, εργολαβικής ή άλλης εμπορεύσιμης έμπνευσης, αλλά «ξεχασμένοι» θύλακες φυσικού περιβάλλοντος. Σε αυτά τα τοπία οι προσκεκλημένοι καλλιτέχνες προσπαθούν να δώσουν την δικιά τους εκδοχή του “ήχου του τοπίου”.
Στη καρδιά του τσιμεντένιου δάσους, έχουν απομείνει σήμερα ελάχιστοι δημόσιοι φυσικοί χώροι πρασίνου. Οι περισσότεροι είναι terra incognita για τους ιθαγενείς του κλεινού άστεως, και ακόμα πιο λίγοι είναι σε χρήση. Η ομάδα λόκαλ σε προσκαλεί σε ένα χαλαρό, ανοιξιάτικο περπάτημα και πικνίκ σε μια από τις πιο εμβληματικές τοποθεσίες της πόλης των Αθηνών, η οποία έχει κρατήσει ακόμα το χαρακτήρα της, παρ’ όλη την μεγαλοαστική της καταγωγή.
Ηχητική εγκατάσταση:
The Callas (κλικ)
Espeekay (κλικ)
Περισσότεα θα βρεις στο site των διοργανωτών εδώ.
λόκαλ/athens
reclaim public space
www.localathens.gr
Ωραίες ημέρες δρόμου θα ζήσω, καβαλώντας το Allez μου από το πρωί έως αργά το βράδυ ακούγοντας μουσική. Αύριο, λοιπόν, αρχίζει η καθιερωμένη καλοκαιρινή μάζωξη για κουβέντα στην Τεχνόπολη. Όποιος θέλει να ακούσει κάνα jazz-άκι καλύτερα να κάτσει σπίτι του με κανένα cd ή βινύλιο, ακόμη καλύτερα, εκτός και αν πάει από νωρίς και αράξει μπροστά για να ακούει καλά. Εγώ πάντως θα κατέβω κάποια βράδια και μετά από μερικές μπύρες με το παρεάκι μάλλον θα κουβεντιάζω και εγώ.
Σίγουρη είναι η Πέμπτη, δεν έχετε παρά να δείτε και να ακούσετε στο παρακάτω βίντεο τους Ibrahim Electric.
Πληροφορίες για το πρόγραμμα και τους καλλιτέχνες μπορείτε να βρείτε εδώ.
Προς το τέλος έχει και κλασική τούμπα σε γραμμές τραμ.
Είναι της μόδας μάλλον να καβαλάς fixed με armani jean. Εγώ έχω ένα pepe πειράζει να πάρω και ένα fixed;
Η μουσική σωστή πάντως.
το καλοκαίρι ήρθε, τα ποδήλατα πολλά και οι κλέφτες έχουν βγει παγανιά.
Το σκοτώνει ο mr. CWMD μόνο 3.500$ (μόνο το σκελετό). Το συγκεκριμένο blog το διαβάζω καιρό τώρα, αλλά δεν έχει τύχει να σας το αναφέρω. Έχει βγάλει και άλλα στο σφυρί για να πληρώσει το δάνειο του λέει: Mercian, Tall Bike & διάφορα περιφερειακά.
όλοι όσοι ήταν στην ποδηλατοπορεία σήμερα ή ένα μεγάλο ποσοστό να πήγαινε καθημερινώς στη δουλειά του με το ποδήλατο, πως θα άλλαζε η πόλη. Βήμα, βήμα θα τα καταφέρουμε.
Η ποδηλατοπορεία ήταν Πανελλαδική. Μπορείς να δεις τι έγινε σε Θεσσαλονίκη και Λάρισα εδώ, και εδώ αντίστοιχα.
από τους ΠΟΔΗΛΑΤΕΣ
Κάνε ένα διάλειμμα για καύσιμα στον Κώστα. Δεν ξέρεις το καλύτερο σουβλάκι της Αθήνας; Δεν ξέρεις τι χάνεις τότε. Συνήθως τέτοια μυστικά δεν αποκαλύπτονται εύκολα, αλλά αποφάσισα να σας το αναφέρω από ποδηλατική αλληλεγγύη.
Ο Κώστας κρατάει από το 1950 όπως βλέπεις. Ξεκίνησε ο παππούς Κώστας από την στην Πλάκα σε μια τρύπα, όπου μέσα χώραγε η ψησταριά, ο ίδιος και η κυρά του να κόβει ντομάτες. Ο παππούς μας άφησε καιρό τώρα και σήμερα ο εγγονός Κώστας συνεχίζει την παράδοση με την ακριβώς ίδια συνταγή σε νέο χώρο, λίγο μεγαλύτερο.
Το καλύτερο σουβλάκι στην Ελλάδα καλύτερα, τρώγεται όρθιο χωρίς πατάτες και χωρίς άγχος.
Πήγαινε νωρίς αν θες να φας, το μεσημέρι τελειώνουν οι προμήθειες. Κάπου στη Μητροπόλεως, βρες το.
για να καβαλήσεις ένα ποδήλατο; Μέχρι και ειδικό παπούτσι για το κουστούμι σου έχει βγει στην αγορά.