Τι μέρα… / What a day

28 05 2011

ήταν αυτή η Παρασκευή.

Στις 12:15, πριν ξεκινήσω για το κέντρο και το γραφείο ενός φίλου-επιχειρηματία, με παίρνει ο ίδιος τηλέφωνο. «ΕΠΕΙΓΟΝ πνίγομαι, σε παρακαλώ πάρε τους φίλους σου τους ποδηλάτες, έχω σε μια εταιρεία στη Μεταμόρφωση ένα φάκελο  που πρέπει να έχω στα χέρια μου μέσα σε 1 ώρα και 30 λεπτά, για να πάω να τον παραδώσω, μπορούν;» Πήρα λοιπόν την Bondex τους εξήγησα το επείγον της κατάστασης και δέχτηκαν την πρόκληση με ευχαρίστηση. Στις 13:05, αφού έκανα μια στάση σε κάτι φίλους έφτασα στο γραφείο του φίλου και τον βρήκα σε αγχωμένη κατάσταση.

«Δεν έχει έρθει κανείς!» μου λέει.

«Ηρέμησε, θέλεις να τους πάρω τηλέφωνο;»

«Όχι, θα πάρω την εταιρεία να δω αν πήγαν»

Παίρνει και του λένε ότι έχουν φύγει στις 13:05. Ηρεμεί λίγο, αλλά τα λεπτά περνούσαν. 13:30 χτυπά το κουδούνι και του λέω,

«Μονο η Bondex μπορεί» και βλέπω τον Αιγαία να μπαίνει μέσα τίγκα στον ιδρώτα, με ποδηλατικό feeling αλά alleycat. Μεταμόρφωση-Ομόνοια 25 λεπτά εν ώρα αιχμής. Ο φίλος παίρνει το φάκελο ευχαριστεί τον Αιγαία 2-3 φορές και φεύγει.

Έχετε κάποιο ζήτημα ζωής ή θανάτου; Επείγεστε; Ένα τηλέφωνο στην Bondex και το πρόβλημα λύθηκε!

Αφού έκατσα λίγο με τον Αιγαία στην Κοτζιά με χαιρέτησε λόγω νέας κλήσης και εγώ με τη σειρά μου πήρα τηλέφωνο για πάω να δω ένα φίλο κοντά στην ΑΣΟΕ στην Συγγρού. Θα πιούμε μια μπύρα για καύσιμο λέω και αργά το μεσημέρι θα είμαι πίσω. Φτάνω εκεί τον παίρνω τηλέφωνο και μου λέει έλα κάτω, έξω από το Ωνάσειο. Κατηφορίζω, τον βρίσκω και δεν ήταν σε πολύ καλή κατάσταση. Άγχος, στρες τον οδήγησαν σε κάτι σαν σκοτοδίνη. Πάμε να περπατήσουμε μου λέει. Δεν περνάει ένα λεπτό και μου λέει να πάμε για μπύρα. Ρε φίλε, δεν κάνει να πιεις τώρα του λέω. Σώπα ρε, μου λέει. Όπως κάνουμε τον κύκλο του Ωνάσειου βλέπω μια ψαροταβέρνα, «Είσαι να βάλουμε ένα γαυράκι στη σέντρα;» του λέω. «Μέσα είμαι, αλλά θα πιούμε τσίπουρο». Καθόμαστε λοιπόν και μετά από 10 λεπτά πιάνει βροχή. Μετά από κάνα 15λεπτο ο φίλος είχε ζωντανέψει για τα καλά και συζητούσαμε για την αγορά που θέλει να κάνει, ποδήλατο φυσικά. Περιμέναμε, περιμέναμε, πίναμε το ένα τσίπουρο μετά το άλλο, περιμένοντας τη βροχή να σταματήσει, αλλά τίποτα.

Εγώ με το Allez, ο φίλος με μηχανάκι. Κάποια στιγμή μαλάκωσε η βροχή φορέσαμε αδιάβροχα και την κάναμε. Χωρίσαμε στην διαδρομή κι εγώ έστριψα κάτω από μια γέφυρα για να κόψω τη διαδρομή μου για Ηλιούπολη μέσα από Ν.Σμύρνη. Καπνοί από τσίπουρα έβγαιναν μέσα από κάθε μου ανάσα. Φεύγει το αλκοόλ έλεγα, αλλά πως θα την παλέψω; Καβαλώντας την πλατεία της Ν.Σμύρνης πάλευα να κρατηθώ πάνω στο ποδήλατο, αφού το πλακώστρωτο σε συνδυασμό με την βροχή ήταν πολύ επικίνδυνο για το πίσω λάστιχο. Με σταματάει η φίλη μου η Μαρία που μόλις σχόλασε. Ευκαιρία για μια ανάσα. Κάθομαστε 5 λεπτά τα λέμε και συνεχίζω το δρόμο της επιστροφής, με το μυαλό μου να είναι στην οδό Αιγαίου και πως θα ανέβω την πρώτη ανηφόρα της. Τελικά τα κατάφερα και αργά το απόγευμα ήμουν σπίτι.

Τι μέρα και αυτή.

Advertisements

Ενέργειες

Information

2 Σχόλια

30 05 2011
Giorgos

Για σένα είναι η ζωή Kowalski. Άντε και καλορίζικος.

30 05 2011
kowalski

thanks man

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: